یک دم از خیال من

نمی روی ای غزال من

دگر چه پرسی ز حال من

تا هستم من اسیر روی تو ام

به طرف کوی تو ام

اگر تو را جویم حدیث دل گویم

                     بگو کجایی؟ ........

نازنین

داس بی دسته ی ما

که به دست پدران ما بر خاک نریخت

کودکان فردا

خرمن کشته امروز تو را می جویند

خواب و خاموشی امروز تو را

در حضور تاریخ

در نگاه فردا

هیچکس بر تو نخواهد بخشید

باز هم منتظری ؟؟؟؟!!!

هیچکس بر در این خانه نخواهد کوبید

و نمی گوید بر خیز

که صبح است ،

بهار آمده است

تو بهاري

آري

خويش را باور کن !!!!!!!

کوهی بودم ، به پای تو  گرد شدم

بازیچه ی بـــــادهای  ولگرد شدم

تا در دل من حلول کردی، ای ماه

انگشت نمای  مرد و نا مرد  شدم 

من باید فرود آیم ،

نبايد بنشينم،

سالهاست ، از آن لحظه که پر بر اندامم روييد

و از آشيان ، از بام خانه پرواز کردم

همچنان مي پرم ، هرگز ننشسته ام

و ديگر سري نيز به سوي زمين و به سواد پليد شهرها

و بام هاي کوتاه خانه ها بر نگرداندم،

چشم به زمين ندوختم، پروازي رو به آسمان ،

در راه افلاک

و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمين

سفر به آسمان ها

از روی زمین آغاز نمی شود.

از درون شهرها و آبادی ها،

از درون خانه ها و بستر ها آغاز نمي شود.

از زير خاک ،از عمق زمين بايد به آسمان پرواز کرد.

آن آسمان،

اين سقف کوتاه در زورق گرفته ي کودن

که بر سر ما سنگيني مي کند ، نيست.

استاد شريعتي

آخ گل ناز

چقدر از تماشای تو خالی بوده ام

چقدر از تمنای تو سر شار

آخ گل ناز

گل ناز

چیزی ازم نمونده جز

                 یک نگاه ساده

یه قاب عکس خالی

        يه بغض بي اراده

         بغض بي اراده

           بغض بي اراده

                 بغض بي اراده

                           بغض بي اراده

پنج وارونه چه معنی دارد

خواهر کوچکم از من پرسید

من به او خندیدم

کمی آزرده و حیرت زده گفت

روی دیوار و درختان دیدم

باز هم خندیدم

گفت: « دیروز خودم دیدم

مهران،پسر همسایه

پنج وارونه به مینو می داد

آن قدر خنده برم داشت

که طفلک ترسید

بغلش کردم و بوسیدم

و با خود گفتم

بعدها

وقتی بارش بی وقفه ی درد

سقف کوتاه دلت را خـم کرد

بی گمان می فهمی

پنج وارونه چه معنا دارد

رفت و سیبی آورد

نصف کردیم

دمی خیره بر آن نیمه به نجوا می گفت

نکند یعنی ... یعنی همین نیمه سیب
...

گاز زد

خنده ی لب های خدا را چیدم

خیره بر نیمه ی گندیده ی خود

خندیدم

برای  تو ....

 که صفحات کتابت دلم را می لرزاند....

واژه هایت نفس می دهد ....

چقدر دوست داشتم می دیدمت!!!

چقدر ...

چقدر...

تو را می‌شود
خیلی ساده
دوست داشت

خیلی ساده
می‌شود تو را
دوست داشت

مثل نور آفتاب
از لای انگشتان به هم تنیده
و چشم‌هایی که هی
خیس می‌شود
خیس می‌شود
خیس می‌شود

مثل مَدّ
در «والضاااالین»
با بغضی که بوی یاس می‌دهد
در کبودی سحر
و اشک‌هایی که هی
نمی‌بارد
نمی‌بارد
نمی‌بارد

تو را می‌شود
خیلی ساده
دوست داشت

خیلی ساده
می‌شود تو را
دوست داشت

مثل طعم سرد سرامیک
در هرم تب‌کرده‌ی پا
یا حریر سبز نوازش
بر تن داغ

مثل آن پنجره
که ماه را
در قاب خود نشانده و
از بیم صبح
رویش را هی
می‌بوسد
می‌بوسد
می‌بوسد

مثل لحظه‌ی سلام
مثل عشق‌های چهارده سالگی
که می‌ایند و می‌روند
اما بدون کلام
و گونه‌هایی که هی
سرخ می‌شوند
سرخ می‌شوند
سرخ می‌شوند


تو را می‌شود
خیلی ساده
دوست داشت

خیلی ساده
می‌شود تو را
دوست داشت


مثل تماشای غروب
از یک تراس کوچک خاک گرفته
از پشت ساختمان‌های خاکستری
و خورشیدی که هی
ناز می‌کند
ناز می‌کند
ناز می‌کند

مثل نوشیدن
یک لیوان خاکشیر
در عطش تابستانی ونک
و بفرما زدن
به لب‌های چسبناک کودکی که هی
نگاه می‌کند
نگاه می‌کند
نگاه می‌کند

تو را می‌شود
خیلی ساده
دوست داشت

خیلی ساده
می‌شود تو را
دوست داشت


مثل مهربانی دست‌هایت
مثل ناز چشم‌هایت
مثل لحظه‌ای که می‌گویی: آخ
مثل مرهمی که نیستی
به زخم‌های دلم
مثل نیاز من به همیشه بودن‌ات
مثل نبودن‌ات
مثل آن لحظه‌ای که من
وای
وای
وای

...........................